Ja, ook leven in Uganda wordt normaal, vandaar dit late bericht. Waar ik vorige jaar nog versteld stond van alles en waar ik op 1 vierkante meter wel duizend nieuwe dingen zag, ben ik nu al ver-Ugandeesd J. Het leven gaat nu net als in Nederland, met top-dagen en wat mindere dagen. Het is grappig om die verandering te merken, van nieuw naar doorgewinterd. Het is heerlijk om in dit land rond te lopen en je vrij te voelen. Het enige wat je nog af en toe doet herinneren aan het feit dat je blank bent, is het woord Mzungu.

Toch geniet ik nog iedere dag van de kleine en mooie dingen die op mijn pad komen en besef ik me ook steeds beter welke mooie, kleine en grote dingen ik in Nederland heb. Je merkt hoe belangrijk je familie en vrienden voor je zijn, zeker als je even een dipje hebt.

En het gekke is, op het moment dat de mensen die je lief hebt naar je toe komen, dat je nog meer gaat denken aan als wat je in Nederland hebt.

Bepakt en bezakt zie ik twee van de mensen die ik het meest lief heb door de schuifdeuren naar buiten komen. Na een lange omhelzing vertrekken we naar het guesthouse waar ik weer heerlijk kaas en wijn in ontvangst mag nemen en niet te vergeten heeeeeeeel veeeeeeel lieve cadeautjes vanuit Nederland. Dank je wel allemaal!!

We vertrekken de volgende ochtend naar Mbale. Het is leuk om het verschil te zien tussen hoe pap en mam het nu beleven en vorig jaar. Na een paar heerlijke dagen in Mbale vertrekken we, met bussen verf in de achterbak, naar Bukitongo, naar de school.

Het plan is om de komende dagen de school aan de buitenkant te schilderen. Mam heeft van Schildersbedrijf van de Hoogenhoff rollers en kwasten gesponsord gekregen. Super!!!

Na een warm onthaal en een wat onrustige nacht, staan we vroeg op om aan de slag te gaan. Het gaat voorspoedigx85.al heel snel zit een van de lokalen strak in de lak.

Na een paar dagen hard werken ziet de school er super uit. Pap en mam, bedankt voor jullie hulp with painting the locals ( toch mam JJJ) en natuurlijk voor de fijne tijd!! Voor een uitgebreid verslag, kijk op www.be4all.nl

Met de sponsorkinderen gaat het super. Het is geweldig om te zien hoe vrij ze worden en wat ze allemaal leren. Apollo is druk bezig geweest met het schrijven van de maandelijkse verslagen en besteedt serieus aandacht aan bezoeken van de families.

Helaas wil het met de schoolfees van de andere ouders nog niet zo goed lukken. Het droge seizoen is net voorbij, wat betekent dat de oogst op is en dat al het geld nu weer besteed wordt voor het planten. Schoolfees blijven de grootste uitdaging van de school.

Met de leerkrachten gaat het goed. Ze doen erg goed hun best. Volgende week ga ik een kleine workshop geven rondom klassenmanagement en dan met name op het gebied van straffen en belonen. Uit de meeting die ik had met Catherine bleek dat ze behoefte hebben aan begeleiding op dit gebied. Het zijn tenslotte allemaal beginnende leerkrachtenx85.en uit ervaring weet ik dat elk begin moeilijk is. Ik heb erg veel zin om dit te doen!!

Verder heb ik volgende week een bespreking met Joseph over het projectplan. Hij heeft een goed voorstel gedaan en gelukkig heb ik een kritisch bestuur die nog meer duidelijkheid wil.

Ik heb het gevoel dat het steeds meer gaat van de grond komt en dat ik het steeds meer los kan laten. En dat is goed!!

Mijn werk bij ICU verloopt prima. Ik heb het lekker druk met het bezoeken van projecten en het begeleiden van vrijwilligers. Mochten jullie 10 april nog een gaatje vrij hebben, ga dan naar de oeganda-dag. Kijk op www.oegandadag.nl voor meer informatie. Een dag helemaal in het teken van Uganda. Ook Be4all zal er zijn en ook ICU, de organisatie waar ik voor werk.

Inmiddels heb ik ook mijn ticket weer geboekt. Op 3 juni kom ik voor een dikke maand naar Nederland en op 12 juli vertrek ik samen met Edith weer terug naar Uganda. Edith komt me gezellig een paar weken opzoeken in de parel van Afrika. Ik kijk er enorm naar uit om haar Uganda te laten zien!

Ik blijf zelf in ieder geval weer tot 30 novemberx85x85en dan zien we wel weer verder!

Kortom, het gaat goed met me! Lieve mensen, dank je wel voor alle lieve mailtjes, post en reacties die ik van jullie krijg. Geniet van de lentezon, de geur van het gras en de bloesem, de fluitende vogels en het eerste roseetje op het terras!!

Heel veel lieve groetjes,

Hetty

Foto's!!!!

Op een of andere manier wil het me maar niet lukken om de foto's op deze site te zetten. Dus heb ik het op een andere manier gedaan. Zin om een kijkje te nemen in het prachtige Bukitongo, kopieer dan de volgende link

http://www.flickr.com/photos/59754058@N07/

Heel veel kijkplezier en tot snel!!!

Lieve groetjes,

Hetty

Een nieuwe termijn

16-02-2011
Met een laptoptas in mijn ene hand, een plastic tas met 2 jerrycans cooking oil in de andere en mijn weekendtas over mijn schouder stap ik van de boda. Waar normaal gesproken wel 6 paar kinderenhanden de spullen van mij overnemen en mij knuffelen, staat ik nu een beetje beteuterd om me heen te kijkenx85..niemand!
Dan hoor ik in een keer kinderstemmen. Ze komen uit de klaslokalen. Dan besef ik me dat het nog geen 12 uur is en de kinderen gewoon nog les krijgen. Stiekem loop ik langs de lokalen en zie buiten alle kinderenschoen op een rijtje staan. Binnen de klas klinken de kinderstemmen. Ze zijn nog druk aan het leren.
Ik loop langs alle klaslokalen om de leerkrachten en de kinderen te begroeten. Wat zijn het er veel!!!! Trots als een pauw loop ik naar mijn eigen kamerx85dat hebben we toch maar weer mooi gedaan!!

Dat was een heerlijke aankomst, gisteren. Nu zit ik in het kantoor en heb ik vanmorgen in alle klassen even meegekeken. Ik herken de gezichten van vorig schooljaar, van de fotox92s van de sponsorkinderen en ook een heel aantal nieuwe gezichten. x93Goodmorning teacherx94: klinkt uit alle kinderkeeltjes wanneer ik de klas binnenkom. De kinderen van P1 zitten keurig in hun schoolbanken en luisteren geconcentreerd naar meester Patrick. Patrick is onze nieuwste aanwinst. Hij is 25 jaar, enthousiast en toegewijd. Met een glimlach op zijn gezicht staat hij voor de klas. Van achteruit de klas kijk ik toe. De kinderen hebben in de tijd dat ik weg was zoveel geleerd. Deze ochtend zijn ze druk met het leren van nieuwe woorden. Meester Patrick zegt ze eerst voor, 3 keer. De kinderen luisteren aandachtig en herhalen de woorden als de meester ze gezegd heeft. Verbaasd kijk ik toe als ik de kinderen die woorden hoor spellen. Wat een vooruitgang!!
In de klas van juffrouw Catherine is het heel stil. De kinderen van top class zitten op de grond en luisteren naar de juf. Ze is samen met de klas de kleuren aan het oefenen. Omdat ik meer een aandachtsafleider ben dan een stimulerende factor, schiet ik snel verder naar de klas van juffrouw Silivia. Terwijl de kinderen van middle class met hun vinger in de lucht zitten, omdat ze het antwoord weten, wiebelen de kinderen van baby class door het klaslokaal. Juffrouw Silivia laat zien aan de hand van concrete materialen wat een cup is en wat een ball is. Het is geweldig om zulke jonge kinderen al zo met Engels bezig te zien. Mijn glimlach wordt met de minuut groter.

Nu, in mijn kantoor, kijk ik uit op de kinderen die hun breaktime hebben. De kinderen van nursery zijn eerst aan de beurt. Wat zijn het er veel!!
Juffrouw Catherine zet ze in een rij om de handen te wassen. Porridge is coming!! Een pap gemaakt van maismeel, met water en heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeel suiker ?
De kinderen staan door elkaar, groot, klein, met uniform, zonder, bruin en wit. Wit?? Metrin en Amina zijn twee van onze sponsorkinderen, twee lieve albino-meiden. Het is mooi om te zien dat de kinderen gewoon opgenomen worden in de groep. Al een missie geslaagd!!

Het is echt zo gaaf om te zien wat we samen in korte tijd al bereikt hebben. De inzet van de leerkrachten, de lokale gemeenschap, het bestuur van Be4all en jullie steun doet zoveel!
Tijdens de volgende vakantie start Silivia ook met de opleiding, samen met Catherine. Als ik zie wat Catherine in die 6 weken die ze nu heeft gehad allemaal heeft geleerd, weet ik dat dit de school alleen maar ten goede komt.

Het sponsorshipprogramma loopt ook super! Apollo is nu officieel in dienst van stichting Be4all. Hij verzorgt de maandelijkse rapportage over de kinderen, bezoekt de families, regelt alle materixeble zaken voor de sponsorkinderen en is verantwoordelijk voor het budget. Verder brengt hij ieder 3 maanden verslag uit naar de sponsors in Nederland over de vorderingen en het welbevinden van hun sponsorkind.
Door zijn bevlogenheid en inzet is het gelukt voor het begin van het schooljaar 18 sponsorkinderen geregistreerd te hebben en zijn de fotox92s en de informatie over het kind verzonden naar de sponsors.

Vanmiddag heb ik een meeting met het team. Ik ben benieuwd wat zij voor een plannen hebben en wat ze nodig vinden om nu aan te gaan pakken.
Een jong en bevlogen teamx85.ik geloof er in!!!

20-02-2011
Vol aandacht check ik de websites van de lokale kranten. Het lijkt er op dat Museveni wederom aan de macht blijft. Iets wat menig lid van de familie Weyusya vrolijk stemt.
x93Als Museveni niet had gewonnen, dan hadden we oorlog gehad.x94 De verkiezingen lijken tot nu toe rustig te zijn verlopen. Alhoewel er over Mbale toch wel wat rare verhalen de ronde doen.
Zo vertelde Gloria dat leden van de FDC (de verliezende oppositie-partij) huizen langs zijn gegaan in de wijk waar Museveni had gewonnen en daar willekeurig mensen in elkaar sloegen met stokkenx85.blijft toch moeilijkx85het accepteren van je verlies!
De controle in de stad is streng, heel streng. De soldaten accepteren niemand down-town. Degene die zich daar waagt, loopt de kans strengkijkend en geen-geweld-schuwende militairen tegen het lijf te lopen.
Al met al ben ik dus blij dat ik besloten heb de verkiezingen in het dorp door te brengen. Hopelijk blijft het na de definitieve uitslag ook kalmx85. Ik houd jullie op de hoogte!

Lieve mensen, vanuit het rustige en vredige Bukitongo wens ik jullie heel veel liefs! De nieuwsbrief met daarin meer informatie over de school zit er aan te komen. Hierin lezen jullie meer over het team van ARDI Community Model School en de voortgang van de school. Verder staan er mooie fotox92s in van de kinderen en van de gebouwen.

Lieve groeten en tot de volgende update!
Hetty

Met mijn laptop op mijn bureau en een koud glas water (heb een koelkastx85joehoe) op mijn tafel ben ik aan het werk in mijn kamer in Mukono. Een fijne kamer in een prachtig huis dat ligt op Besaniya Hill, met apen in de tuin en blauwe vogels met prachtige snavels. Het uitzicht vanaf onze veranda is prachtig. Afgelopen maandag ben ik officieel hier komen wonen. En het is wennenx85wennen aan mijn nieuwe plek, wennen aan Mukono en wennen aan de afstand die ik heb van het aller-fijnste plekje in Uganda, Bukitongo.
Het dorp waar de school staat, iedereen woont die ik ken en liefheb, kortom mijn thuis in Uganda. Toch heb ik ook daar weer mijn plekje moeten vinden, net als toen ik terug kwam in Nederland. Het contrast is zo groot. Inmiddels ben ik deel van de inboedel geworden en gaat iedereen door met de dingen die hij/zij doet. De gesprekken gaan voornamelijk in het Lugisu. Het is heerlijk om te merken dat je zo opgenomen wordt en aan de andere kant is het soms best lastig als je de taal niet verstaat. Al met al is het dus weer even wennen aan mijn leven hier. Maar een ding staat als een paal boven water: Ik ben blij dat ik alle stappen gezet heb zoals ik ze gezet heb!! Het voelt nog steeds als de beste keuze!

 Als ik zie wat er met de school gebeurd, word ik blij van binnen en verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht! Afgelopen week is de lokale aannemer gestart met het afmaken van het klaslokaal. Gisteren had ik Joseph aan de telefoon. Hij wist me te vertellen dat het dak er al op zit!
Ook de plaatselijke meubelmaker heeft al hard gewerkt. Hij heeft de eerste schoolbank al klaar. Catherine heeft, voordat ze naar de opleiding vertrok, nog even gekeken en was er heel erg blij mee! Ik ben erg benieuwd.
Ook met de kinderen van het sponsorprogramma loopt het super. Apollo is druk met huisbezoeken en interviews. Hij checkt of de kinderen werkelijk wees zijn en of ze recht hebben om opgenomen te worden in het sponsorprogramma. Verder legt hij aan de ouders uit hoe het precies werkt. Daarnaast legt hij alle gegevens vast van onze sponsorkinderen zodat wij die weer naar onze sponsors in Nederland kunnen sturen. Inmiddels hebben we 12 sponsorkinderen. En daar ben ik heel trots op!!
Op 7 februari start de school weer. Met 3 klaslokalen en 12 extra kinderen, een nieuwe leerkracht en schoolboeken….joehoe!!!

 Daarnaast heb ik natuurlijk ook de meeste aparte kerst en jaarwisseling ooit achter de rug. Waar het bij ons in Nederland stikt van de kerstbomen, zie je hier een enkele verdwaalde kerstboom in de handen van een straatverkoper of een kerstboom in een hotel met zoveel slingers dat het eigenlijk nog alleen maar kerst is in plaats van boom. Lekker eten en cadeautjes zijn er wel!!

 x93Hetty, you are in charge of the decorations and the fruitsalads.x94 Dat is mijn opdracht voor het mega-kerstdiner op Eerste Kerstdag. Joseph heeft de hele clan uitgenodigd. Opa en zijn broers, alle kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en wie weet ook nog wel achterachterkleinkinderen. Het is een drukte van jewelste in de vroege ochtend. Mayi en alle meiden rennen van hot naar her om er voor te zorgen dat de overheerlijke kerstlunch op tijd af is. De geit wordt geslacht en ook de kalkoen heeft zijn leven in dienstgesteld van onze kerstlunch. Ik help even mee met de afwas om me daarna om te kleden. Tijd om naar de kerk te gaan. Samen met Apollo loop ik in mijn mooie jurk naar de kerk. Eenmaal aangekomen is de mis al lang begonnen en staan we na 3 kwartier al weer buiten. Toch was het fijn om even in de kerk te zijn geweest, om even stil te staan bij alle lieve mensen in Nederland.
Eenmaal terug op de compound krioelen de mensen door elkaar heen, iedereen weet wat hij doet. De tv en dvd-spelers van een oom zijn opgehaald, de generator staat aan en uit de luidsprekers schalt de muziek. Kinderen en volwassen zitten met zx92n allen aan de buis gekluisterd in de grote community-hall.
De ballonnen die George en ik samen geregeld hebben, hangen in kleine trosjes aan de ramen. In mijn mooie jurk doe ik een poging de fruitsalade te maken. Gelukkig krijg ik al snel hulp van Claire, die toch meer ervaring heeft met het snijden in harde ananassen met een bot mes. Ze regelt al snel een scherp mes voor me, wat dan weer als gevolg heeft dat ik me twee keer in mijn vingers snijdx85..ben geloof ik niet in de wieg gelegd om chef-kok te worden. Uiteindelijk hebben we twee prachtige schalen gevuld met ananas, poopoo en watermeloen. Heerlijk!
Dan word ik weggeroepen om Kuka (opa) te groeten. Kuka zit met een big smile op me te wachten in de hall. Met mijn weinige woorden Lugisu houd ik een kort gesprek met Kuka, waarna hij me vraagt om naast hem te zitten tijdens de lunch. Ik denk dat als Kuka een stuk jonger geweest was, serieus overwogen had om mij als zijn zesde vrouw te vragen Samen met Kuka geniet ik van de overheerlijke lunch en de drukte en beweeglijkheid om me heenx85.een kerst om nooit te vergeten!

 Maar mijn jaarwisseling was waarschijnlijk nog wel aparterx85. Om een uurtje of 8 besluit ik dat ik toch maar niet mee ga naar de kerk. Apollo, Miriam en Lydia vertrekken rond 10 uur naar de kerk om daar het oudejaar biddend uit te gaan en het nieuwe biddend in. Maar iets in mij heeft daar helemaal geen zin in. Eigenlijk heb ik gewoon zin in lekker eten, champagne en oliebollen. Samen zijn met mijn vrienden, lol maken en terugblikken. Aangezien dat het hoogst haalbare een lauw biertje is, besluit ik aan Joseph te vragen of hij zin heeft om mee te gaan naar Lwakhakha voor een oudjaarsborrel. Samen met Bob en Joseph vertrek rond 10 uur in het donker met mijn zaklampje. Geen leven op straat en het geluid dat je hoort komt uit de kerken waar de overnight-prayers zijn. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik stil sta bij de situatie waar ik in zit. We lopen door tot we bij een lokale bar aankomen. Door smal donker gangetje loop we naar achter, de ruimte die zich dan openbaart is gevuld met feestvierende Ugandezen en de muziek van de videoclips vult de ruimte met hard geluid. Bob en ik vermaken ons kostelijk met alles wat er om ons heen gebeurd. Ik kijk regelmatig op mijn telefoon om de tijd in de gaten te houden, hier geen klok op de tv  en geen gezamenlijk aftellen. Om een minuut voor 12 gaat de telefoonx85..gelukkig Nieuwjaar klinkt het aan de andere kant, pap en mam! Na een kort gesprek hang ik op en probeer ik te ontdekken hoe men in het dorp het Nieuwjaar inluidt. Maar iedereen gaat gewoon door met wat ie deed, bier drinken en dansen. Geen uitbundige omhelzingen, vuurwerk of goedkope champagne. Bob en ik proosten samen nog een keer, hij met een soda en ik met een biertje. Om kwart voor 1 lopen we, met zijn drietjes, terug naar huis waar Mayi ons nog even gelukkig Nieuwjaar wenst. Ook Apollo, Miriam, Lydia en Tonnie komen ons nog even begroeten, waarna iedereen vermoeid zijn of haar bed in duikt. Welkom in 2011!!

Vanuit Mukono wens ik iedereen nog het allerbeste toe voor 2011! Geniet van de dingen die je doet, volg je hart en leef je dromen!

 Tot snel!

 Lieve groet,

Hetty

Fijne feestdagen!!

Even een kort bericht vanuit warm en stoffig Uganda. Terwijl de witte kerst er voor jullie toch echt aan zit te komen, ervaar ik voor het eerst van mijn leven een rode kerst
Het stof van de rode droge aarde dwarrelt door de lucht en laat overal een rood laagje achter.
Vanachter mijn bureau in het kantoortje bij de school, wil ik iedereen bedanken die het afgelopen jaar mij en Be4all heeft ondersteund. Dank jullie wel!!!
De kerstmarkt van basischool de Violier in Maasbree was een geweldig succes. Ze haalden met z'n allen maar liefst x802000,00 op. Dank jullie wel voor het harde werken tijdens de kerst-crea en jullie geweldige verkoop!

Ook verscheen net het bericht van Hogeschool de Kempel te Helmond met de eerste voorspellingen in mijn postvak. Zij haalden met de kerstveiling een geweldig bedrag op dat ergens uit zal komen rond x803000,00. Dank je wel voor alle etentjes en andere gekke diensten die jullie gekocht en verkocht hebben.

Iedereen nogmaals bedankt voor de overweldigende steun! Jullie zijn geweldig.
Vanuit het warme en stoffige Uganda wens ik jullie allemaal hele fijne kerstdagen en een heel goed nieuwjaar toe!!

Lieve groetjes,

Hetty

14-12-2010:

Midden in de nacht klinkt het harde geluid van mijn ringtone door mijn kamertje in Bukitongo. Ik schrik wakker en realiseer me dat het mijn telefoon is. x93 Yes, hellox94 Het is Apollo om me te vertellen dat Mayi al bij Simon is. Ik besef me dat het nog weinig zin heeft om te gaan slapen, aangezien ik over een uurtje al op moet. Vandaag worden Tonnie en Bob besneden. De hele familie, met uitzondering van de kleintjes en Miriam, is al bij op om Tonnies en Bobs moraal op te krikken. Er wordt uitbundig gedanst en gezongen de hele nacht lang. Om 5 uur sluit ik me bij hen aan. Tonnie en Bob zijn onwijs gefocust en praten met niemand meer. Ze lopen en dansen achter Siraadj aan de binnenplaats door. De jongens die een aantal jaren geleden zelf de wording tot man hebben doorstaan, slepen de jongens er door heen en maken ze sterk. Dan is het zover.
Samen met Phiona loop ik naar Kukax92s binnenplaats. Op de grond liggen twee aardappelzakken met zand klaar. Bob en Tonnie worden naar binnengebracht en voorbereid. Even later komen ze naar buiten en gaan ze ieder bij een zak staan. De mannen die de besnijdenis uitvoeren gaan voor Bob en Tonnie staan. Beide jongens staan met hun armen omhoog, de spieren aangespannen en met een strakke blik vooruit. Het geven van een kik tijdens de besnijdenis of trillen wordt als zwakte beschouwd. Binnen 3 seconden is het gebeurd. Er klinkt een fluit, gevolgd door de almen van de vrouwen. De jongens hebben het goed doorstaan. Het bloed druipt op het zand van de aardappelzakken en de zussen om mij heen laten tranen van opluchting. Bob en Tonnie hebben het volbracht.
Samen met Mayi, mama Tonnie en andere familieleden loop ik terug naar huis. Thuis worden de voorbereidingen getroffen voor het feest dat volgt. Bob en Tonnie blijven achter om behandeld te worden. Even later blijkt dat Tonnie opnieuw besneden moest worden omdat het niet goed gebeurd was. Na een paar uur arriveren de jongens thuis, uitgeteld maar met opgeheven hoofd.
Het is een komen en gaan van jewelste. Alle familieleden (en dat zijn er veel!!!) komen even kijkje nemen bij de jongens en ze feliciteren. Iedereen is opgelaten en blij.
Helaas blijkt na een poosje dat Bob blijft bloeden. Hij moet dus nog een keer behandeld worden en de aderen moeten worden afgebonden. De schreeuw die Bob dan slaat gaat door merg en been. Gelukkig mag dat nu welx85. Toch blijft het vreemd en onmenselijk, zoiets. Maar zoals ze hier zeggen; Itx92s part of our culture.
Aan het einde van de dag gaat het beter met de jongens en vallen ze uitgeput in een diepe en welverdiende slaap. Respectx85dat is geloof ik het meest passende woord.

15-12-2010:
Inmiddels is het al weer een week geleden dat ik vanuit Dusseldorf vertrok naar mijn tweede thuis, Uganda. Na een heerlijke week vol nieuwe verhalen en vertrouwde mensen in een prachtige omgeving en een lekker zonnetje, tijd om even terug te blikken op de weken voor mijn vertrek.
Wat een fantastische Fancy Fair was dat! Om half 11 kwamen de eerste mensen binnen druppelen en daarna bleef het maar doorstromen. Veel mensen met vrolijke gezichten, mooie prijzen en tevreden kinderen. Ik heb het af en toe echt me een brok in mijn keel aanschouwd. Het is zo gaaf om te zien wat wij als Be4all, samen met alle vrijwilligers en sponsoren daar hebben neergezet. Nogmaals dank daarvoor!! Maar zonder alle bezoekers was het natuurlijk niet zox92n groot succes geweest. Met een super bedrag van ruim 2000 euro, een cheque van 1000 euro van stichting OSSA (ontwikkelingssamenwerking Sint Anthonis) en met 10 Be4all-donateurs en 10 Be4all-sponsors voor een sponsorkind, is onze eerste activiteit een onwijs groot succes geweest. Dank je wel aan iedereen die op wat voor een manier dan ook bijgedragen heeft aan het waarmaken van dit succes!!

In de weken voor mijn vertrek ben ik ook naar basisschool de Violier in Maasbree geweest om te vertellen over het project in Uganda en wat Be4all daar doet. Vol aandacht luisterden de leerlingen naar mijn verhaal. Basisschool de Violierx85.heel veel succes met jullie kerstmarkt morgenavond!!! Fijn dat jullie zo hard voor de kinderen in Bukitongo hebben gewerkt!
Tijdens een bezoek aan hogeschool de Kempel in Helmond, voor samenwerking op het gebied van onderwijsstages in Uganda, raakt Sanne zo enthousiast dat ze me mee neemt naar Karel Koolen en het hele verhaal verteld. De Kempels is altijd erg enthousiast als het projecten van oud-studenten betreft. Na een kort gesprek met Karel en wat mailcontact blijkt dat de Kempel hun dienstenveiling voor Be4all wil organiseren. Dus vertrek ik in de week voor mijn vertrek in mijn Twingo naar de Kempel om daar een filmpje op te nemen voor de studenten als introductie op de dienstenveiling. Dus veilingmeester Sjefx85.Zet hem op!!
Het is fantastisch om te zien hoeveel mensen enthousiast zijn over Be4all. Bedankt allemaal voor al jullie steun!! Ik ga er veel goede dingen meedoen.

Naast alle activiteiten was er natuurlijk ook nog mijn afscheid.. Het was een stuk minder spannend dan de vorige keer. Toch blijft het altijd gek dat laatste moment als je door de douane gaat. Je weet dat je een fijn vooruitzicht hebt, dat er lieve mensen op je wachten en dat je met open armen ontvangen wordt. Maar je laat ook je lieve familie en vrienden achter, voor in ieder geval weer een half jaar.
Met in mijn achterhoofd de leuke dingen van de laatste paar weken; de fancy fair, het fantastische afscheid met mijn klas, de borrel met mijn collegax92s en het afscheid nemen van mijn familie en vrienden, zit ik nu op mijn bed met het klamme zweet op mijn voorhoofd en een klamboe boven mijn hoofdx85. Tijd om aan de slag te gaan!

En stiekem ben ik er deze week al mee begonnen. Hoewel ik me erg voorgenomen had om eerst een beetje uit te rusten en bij te komen, kon ik het toch niet laten. Samen met Joseph en Catherine heb ik al de eerste meeting gehad. Joseph is druk bezig geweest met het schrijven van het projectplan en Catherine heeft de school keurig draaiende gehouden. Het is geweldig om te zien wat de kinderen allemaal geleerd hebben in de korte tijd dat ik weg was. Ik ben trots op ARDI Community Model School.
Vandaag hebben we de ruimte die in gebruik was als naaiaterlier uitgeruimd, hebben we de spullen verplaatst, gepoetst en de ruimte klaargemaakt om te gebruiken als klaslokaal. Ook het bestaande lokaal hebben we een goede poetsbeurt gegeven. En Joseph heeft de eerste contractbesprekingen gehad met de lokale aannemer over het klaslokaal dat afgemaakt moet worden. Wij zijn dus al weer in volle gang!! Het is fijn om terug te zijn!!

Lieve allemaal, bedankt nogmaals! Ik houd jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen rondom de school en mezelf.
Pas goed op jezelf en geniet!

Lieve groet,

Hetty

Het startschot klinktx85BE4ALL gaat van start. Langzaam komt de motor op gang en baant zijn weg over de slingerende weg die voor ons ligt. Een onverharde weg met bulten en kuilen maar met prachtige uitzichten op de mooie omgeving. Een weg die hier begint en waar je van weet waar je naar toe wilt maar nog niet precies hoe je daar gaat komen. Toch krijgen we steeds beter zicht over de weg die zich voor ons vormt.
Samen met Marjelle, Emelia en Truus stap ik in het avontuur van BE4ALL om onderweg steeds nieuwe dingen tegen te komen.

Van de notaris, naar een inspirerende dag over particulier initiatief van Wilde Ganzen, van het nadenken over het logo van de stichting tot het aanschouwen van het prachtige resultaat dat is neer gezet door Wendy Beckers van Duostyle.
Van het uitvogelen hoe je een website maakt, hoe je een beleidsplan schrijft tot het opstellen voor een bericht in het dorpsjournaal.

Maar ook het fantastische initiatief van basisschool de Violier in Maasbree die voor BE4ALL een kerstmarkt gaat organiseren, de expertise die Ron Bosmans en Henk van Hemert kosteloos aanbieden om BE4ALL goed neer te zetten en alle mensen die BE4ALL, op wat voor een manier dan ook, een warm hart toedragen.

BE4ALL organiseert op zondag 28 november 2010 voor die mensen die ons een warm hart toedragen en natuurlijk ook voor alle mensen die ons nog niet kennen een BE4ALL FAIR.

Van 10.00 tot 15.00 staat Gemeenschapshuis de Schans in Westerbeek bol van avontuur en uitdagingen voor jong en oud. Laat je spierkracht zien met ballen gooien, je concentratievermogen met de spiraal en beproef je geluk bij het rad van fortuin.
Na al deze inspanningen is het tijd om uit te rusten onder het genot van een hapje en een drankje, om vervolgens met je allermooiste glimlach met zwarte Piet op de foto te gaan.

Samen met de bestuursleden en de vrijwilligers kijk ik enorm uit naar deze eerste activiteit van BE4ALL. Dus kom en vier dit feestje met ons!

 BE4ALL FAIR AND HAPPY!   

19-07-2010:

Achter in de tuin van mijn ouders in de warme stralen van de ochtendzon, schieten mijn gevoelens van weemoed en geluk doorelkaar. Weemoed om het gemis van Uganda, met zijn prachtige natuur en schitterende mensen, chaos en hectiek. Geluk om de warme omhelzingen en lieve woorden bij thuiskomst maar ook geluk omdat ik dit allemaal heb mogen doen en mee maken. Hoewel mijn lichaam vorige week woensdag al geland is, ben ik nog steeds bezig om neer te komen. Soms lijkt het of deze 6 maanden een droom zijn geweest, een intens beleefde droom. Waar ik normaal graag mensen op zoek, merk ik dat ik het nu heerlijk vind om rustig terug te komen. Mijn Ugandese wereld langzaam weer te vermengen met mijn Nederlandse wereld. Zittend in de auto, lopend op straat, genietend van de zon….steeds komen er gedachten en herinneringen over Uganda omhoog. Herinneringen uit het begin…(mijn god, wat heb ik veel meegemaakt) en herinneringen van het afscheid….

Ik sta voor in de grote communityhall. Voor mij staat een grote houten tafel, vol met overheerlijk Ugandees eten. Matooke, Rijst, Kip, Rundvlees…kosten nog moeite zijn gespaard. De hal zit vol met mensen, mensen die ik liefheb. Opa is de eerste die naar voren komt om eten op mijn bord te scheppen, gevolgd door de rest van de familie  Langzaam maar zeker begint zich een enorme berg met voedsel op mijn bord te vormen. Mama Bob fluistert in mijn oor dat ik het echt niet allemaal op hoef te eten…gelukkig!!  Het opscheppen van een klein beetje eten door iedereen betekent dat ze me alle goeds wensen….en eerlijk waar het eten smaakt dan nog net iets lekkerder J
Na heerlijk gegeten te hebben volgen er 3 optredens, van Tonnie, Bob en Simon en alle kleine kinderen. De jongens toveren een super glimlach op mijn gezicht, afgewisseld met een brok in mijn keel. Het is heerlijk om ze zo te zien.
Joseph besluit de middag met een speech waarvan de tranen in mijn ogen schieten en als ik dan uiteindelijk zelf het woord voer, rollen ze over mijn wangen. Het is een combi van een lach en een traan. Al snotterend en glimlachend kan ik uiteindelijk toch zeggen wat ik wilde zeggen. Ik ben zo dankbaar voor wat ik het afgelopen half jaar heb mogen ervaren, hoe ik opgenomen ben in de familie en de gemeenschap en voor wat ze voor mij zijn gaan betekenen. Uganda voelt als mijn tweede thuis.

Met dat gevoel verlaat ik dinsdagnacht Uganda. Terwijl ik mijn zakdoek zachtjes tegen mijn ooghoeken druk om de tranen weg te vegen, weet ik dat ik snel weer terug ben in Uganda. Mijn tijd in Nederland heb ik nodig om de stichting verder vorm te geven en op te zetten en alles te regelen voor mijn vertrek in December, in ieder geval opnieuw voor een half jaar, met onbeperkte uitloopmogelijkheden.
Daarnaast ga ik ook aan het werk in Uganda…. Ik ga mensen die voor vrijwilligerswerk of stage naar Uganda komen begeleiden op het project door middel van maandelijkse bezoeken, wekelijkse telefooncontacten en ontmoetingen tussendoor. Een superbaan waarin nog heel veel te ontwikkelen valt!! Precies in mijn straatje!!

Kortom….Uganda en Nederland zullen zich de komende maanden blijven afwisselen in mijn hoofd en mijn hart. Bedankt voor alle lieve, leuke en positieve reacties op het opstarten van BE4ALL en alle aangeboden hulp voor de stichting en de school. Langzaam ben ik bezig het bestuur samen te stellen, het beleidsplan te schrijven en een begroting te maken. En in de tussentijd geniet ik van het heerlijke zomerse weer, mijn geweldige familie en vrienden en alle heerlijke Hollandse dingen….al is het soms weer ff wennen J!!

Veel lieve groetjes vanuit het zonnige zuid-oosten van Brabant,

Hetty

20 juni 2010:

Hup Holland Hupx85laat de leeuw niet in zijn hempie staanx85. Wij houden van oranjeeeee om zijn daaaaaaaden en zijn doeeeeen!!! Met een eurofisch gevoel zit ik achter mijn laptop. WE zijn door naar de volgende ronde!!! Kameroen heeft verlorenx85nu is het dus echt zeker!
Ja, ook hier is naast malaria en Yellow fever nu ook de oranjekoorts uitgebrokenx85en ik heb al heel wat Ugandese mensen in mijn omgeving besmet.
Samen met Mohammed, Siraadj en Catherine heb ik de eerste wedstrijd met spanning zitten te volgen… Al was er nog wel even wat oranjestress voordat de wedstrijd begonx85.
Twee uurx85nu wordt het toch echt tijd om te gaan lopen. Snel eet ik mijn lunch op en op een of andere manier heb ik vandaag toch een beetje minder trekx85heel gek. Ik grijp mijn mooie boa en hang hem om mijn nek. Na een kort afscheid van Mayi loop ik naar voren waar Mohammed al op me staat te wachten. Met grote passen lopen we naar een trading centre 10 minuten bergop. Weet je zeker dat we daar kunnen kijken?? Ja zekerx85we hebben gisteren al gezegd dat we vandaag komen verzekert Mohammed me. Onze oranje outfits trekken veel bekijksx85een mzungu blijft nog apart maar een mzungu in het oranje met een boa om haar nek en in het gezelschap van Mohammed gehuld in een Nederlandse vlag, trekt nog net even wat meer aandacht J
Eenmaal boven lopen we door een smal donker gangetje naar een donkere ruimte met allemaal bankjes en een televisiex85nog 5 minuten en dan begint de wedstrijd. Met horten en stoten komt de generator op gangx85of vervolgens af te slaan en niet meer aan de praat te krijgen isx85. De stress stijgtx85mijn hart begint te kloppenx85Ik wil de wedstrijd toch echt wel helemaal zienx85. We have to go, Mohammed. We just take a boda to Lwakhakhax85 Binnen een minuut hebben we boda gevonden die ons alle drie mee wil nemen. Met zx92n vieren op een boda (het kan!) crossen we naar beneden naar Lwakhakha. Met een sprintje ren ik, met de jongens in mijn kielzog, naar de plaats waar we de wedstrijd kunnen volgen. Het geluid van de vuvuzelax92s komt me al door de enorme boxen tegemoet geschald. De wedstrijd is begonnenx85gelukkig nog maar net 3 minuten aan de gang!!
Snel nemen we plaats op de banken in de met in het, ja ja, oranje bedekte binnenplaats (alsof ze het wisten..) Al snel hebben we al 10 de mensen mee en ben ik omgeven door 10 Ugandese oranje-supporters. Goede acties worden met gejuich en geklap ontvangen en als uiteindelijk Denemarken ons helpt aan de eerste goal, springen we op van de banken en klinkt de alm van een Ugandese vrouw door de ruimtex85. Heerlijk!!! Het feest kan natuurlijk helemaal niet meer stuk als Kuijt de 2-0 er in knaltx85 WE WON!!! Catherine, die later is aangesloten, en ik lopen in jubelstemming terug naar ons huisx85. YOEHOE!! Op naar wedstrijd nummer 2×85.en die was gisteren dus!
In een overvol Iguana zitten Apollo en ik, omgeven door klein Volendam (de Nederlandse inwoners van Uganda), op twee lege kratten naar een groot scherm te kijken. Het volkslied wordt uit volle borst meegezongen en even waan ik me gewoon in een Nederlandse kroeg. De spanning stijgt als blijkt dat Japan toch wat steviger blijkt te zijn dan ik (en met mij vele anderen) had verwacht. Gelukkig brengt onze Wesx85het verlossende schot in de tweede helft en is ook Japan niet te beroerd een handje(letterlijk) mee te helpenx85 Iguana ontploft, het dak knalt era f en het geluid van de vuvuzela schalt door de ruimtex85. Hollandx85Juhjuhjuh!!! De laatste minuten kruipen langzaam voorbijx85maar daar klinkt ie danx85het eindsignaal!! 6 punten, nu afwachten wat Kameroen doetx85.
Voordat ik x91s avonds ga slapen, check nog even snel mijn computer. Denemarken heft gewonnenx85.dat betekent dat we gewoon door zijn  naar de volgende rondex85x85.JOEHOE!!! De koorts stijgtx85.en ik moet zeggen dat dit de eerste koorts is die goed te hebben is J!!!

22 juni 2010:

Het besluit is genomen. Na lang wikken en wegen, raadplegen van vrienden en familie, overleggen met Joseph en Catherine, opnieuw mijn hersenen pijnigen, is de kogel door de kerk! De naam van de stichting is bekendx85..en the winner isx85x85x85 BE4ALL. Better education for all maar ook: er zijn voor alle mensen. Deze naam draagt het beste uit wat het doel van de stichting is. Verder klinkt het lekker en is het een naam die internationaal ook staat.
Nu is de stichting dus echt geboren, heeft het een naam en, jawel, een eigen website!!!!!! www.be4all.nl Henk, de guesthouse manager van ICU, heeft jaren zijn eigen internetbedrijf gehad en heeft gisteren de website voor mij gereserveerd. Nu is het dus echt echtx85.
Nu kan ik gaan bedenken wat ik op de website wil, hoe ie er uit moet komen zien en dan ontwerpen en maken!!
Er vliegen nu allerlei gedachten door mijn hoofd; het bestuur van de stichting, de notaris, fondsenwerving, proposal schrijven, werkplan maken en me verdiepen in alles wat het oprichten van een stichting met zich meebrengt. Allemaal zaken die ik over een paar weken in Nederland kan en mag gaan regelen. En daar heb ik veel zin in!!
Maar nu eerst nog even lekker de dingen hier regelen. Ik wil de komende weken nog even twee scholen in Kampala bezoeken, contact opnemen met de headteacher van de primaryschool van Elisabeth in Butiru, het budgetplan met Catherine doorspreken, een parentvisitingdag organiseren en verder zoeken naar een tweede leerkracht.  En de tijd vliegt echt voorbijx85x85 Het is gek om te bedenken  dat ik over 3 weken al weer in Nederland ben. Ergens weet je het maar het voelt nog niet zo. Ik ben zo benieuwd hoe het allemaal gaat lopen met de stichting en de school.
Een ding weet ik zekerx85ik volg mijn hart en wat ik doe voelt goed! Het is heel fijn om te zien en te weten dat heel veel mensen het plan en de school steunen en willen steunen. Super bedankt!!! En ik houd jullie op de hoogte van alle ontwikkelingenx85.

Ik ga nog even genieten van mijn laatste weken. Geniet van het heerlijke zomerzonnetje!!

Lieve groetjes,

Hetty

07 juni 2010:

Met een klein duf gevoel word ik wakker in mijn bed in Friends Inn. JARIG!!!! 32 lentes jongx85 Na een geweldige nachtelijke serenade van broerlief viel ik als een blok in mijn verjaardagsslaap om wreed verstoord te worden om 7.15 door het alarm van mijn telefoon. Tijd om mijn eerste dag als 32 jarige door het leven te gaan. Na een heerlijk verjaardagsontbijt, speciaal bereid door Helen , vertrek ik naar Solar John. John gaat al maanden als een zonnetje door mijn levenx85 Ik heb namelijk geen idee wat zijn naam werkelijk is maar aangezien hij alles te doen heeft met ons zonnepaneel, heb ik hem solar John gedoopt. Hopelijk heeft hij goed nieuws over ons zonnepaneelx85.we wachten al zolang op electriciteit. Ons zonnepaneel is van een zeldzaam soort en heeft een speciale (helaas, dure) inverter(geen idee hoe zox92n ding in het Nederlands heet) nodig. Na wat heen en weer geonderhandel komen we tot een redelijk bedrag en gaat John zijn best doen om het zonnepanneel nog deze week te installeren. Goed nieuws dusx85 Joseph en ik verlaten met een opgelucht gevoel het kantoor. Onderweg naar het taxipark maakt Joseph van iedere gelegenheid gebruik om  x91Happy Birthdayx92 in te zetten en kan het de mensen in Mbale niet ontgaan zijn dat ik jarig ben J
Helaas willen de taxix92s niet echt meewerken en spendeer ik ongeveer 2 uur in een hele hete taxi die maar langzaam volstroomt. Blijkbaar is 7 juni niet de uitgelezen dag om naar Lwakhakha af te reizen. Geen idee waarom niet eigenlijkx85. Gelukkig word ik gedurende het wachten verblijd met smsjes en springt  Fred de buurjongen in een keer in mijn vizier. Na gezellig wat gekletst te hebben, is het eindelijk zover!! We gaanx85.
Thuis staat een heerlijke lunch op me te wachten. Mayi heeft kip, matooke en rijst voor me gekookt. Samen met Mayi, Sjammy en Namali geniet ik van mijn lunch. Ook auntie Aisha schuift later aan. Auntie Aisha is een fantastische vrouw die ik na onze eerste ontmoeting meteen in mijn hart heb gesloten. Samen met Mayi en Auntie klets ik over van alles. Mayi en ik in het Engels en Auntie in het Lugisu. Heel af en toe pik ik er wat woorden van op maar gelukkig zit Mayi er bij om alles te vertalen. Voldaan vertrekt Auntie een paar uur later naar huis. Ik loop een stukje met haar mee en neem in mijn  beste Lugisu afscheid van haar.
x91s Avonds komen Joseph en Catherine naar mijn huisje om met me te proosten op mijn verjaardag. Onder het genot van een lauw biertje en een parafine lampje geniet ik van het gezelschap. Ik realiseerde me vandaag weer eens voor de zoveelste keer hoe gelukkig en dankbaar ik mag zijn dat ik mijn 32e verjaardag kan en mag vieren. Catherine vertelde me namelijk die middag dat haar ex-schoonzus afgelopen zaterdag is overleden, slechts 27 jaar. Gestorven aan de gevolgen van AIDSx85..
En niet veel later komt Mayi met het bericht dat het zoontje van Josephs stiefzus aan de gevolgen van malaria is overleden, nog maar 9 maanden jong. Het is niet te begrijpen waarom sommigen van ons maar zo kort op aarde mogen blijven en anderen veel langerx85.. Het doet mij weer even beseffen hoe dankbaar ik ben voor alle dingen, mooie en minder mooie, die ik elke dag  mag ervaren. Het is een extra proost op mijn 32e jaar waard!
Na een paar slokken van mijn lauwe biertje te hebben genomen, gaat de telefoon. De rest van mijn verjaardagsavond vult zich met lieve telefoontjes van vrienden en familie. Dank je wel allemaal voor jullie lieve smsjes, facebook/hyvesberichten, mailtjes, telefoontjes en kaartjes!! Heerlijk om wat van jullie te horen!!!!
Rozig van alle berichten en van het lauwe biertje kruip ik onder mijn deken en val ik, beschermd door mijn klamboe, in een heerlijke slaap!! Nog 364 nachtjes voordat ik weer jarig benx85..

09 juni 2010

En toen was er lichtx85.. Met een euforisch gevoel zit ik nu achter mijn laptop in het kantoor. Vanuit de rechterzijkant van mijn laptop loopt een kabel naar het stopcontact in de muur. Mijn laptop wordt voorzien van stroom vanuit mijn eigen kantoor. Na maanden van wachten is het nu toch echt zoverx85.we hebben electriciteit!! En electriciteit betekent inkomen voor ARDI. We kunnen nu telefoons opladen a 300 USH ( 10 cent) per telefoon. Er zijn plannen om een kapsalon op te zetten en zelfs om een televisie aan te schaffen zodat we films kunnen vertonen.
En voor mij is het heerlijk dat ik lekker kan werken op mijn laptop. Plannen uitschrijven voor de stichting, formulieren maken voor de school en informatie opzoeken op internetx85 Ja, zelfs dat heb ik nu ter beschikking, verjaardagscadeau van pap en mam. Heerlijk,  draadloos internet van MTNx85. Ik heb zelfs hier in Lwakhakha een super goed bereik. Het maakt het allemaal een stuk makkelijker nu om dingen te regelenx85.want jax85de kogel is door de kerk. Na eigenlijk niet eens echt veel wikken en wegen heb ik besloten om een stichting op te zetten. Alles staat nog in de kinderschoenen en ik moet nog veel dingen uitzoeken maar het plan is er! De stichting is geborenx85..
De stichting heeft als doel om  ieder kind een kans te geven op goed en betaalbaar onderwijs. Zoals ik al veel vaker heb geschreven, is het verschil in Uganda heel groot tussen de kinderen die opgroeien in de lokale gebieden en de kinderen die opgroeien in de stad. De meeste kinderen in de lokale gebieden gaan vanaf dat ze 7 jaar zijn naar de UPE(overheid) scholen. Hoe goed de regering ook geprobeerd heeft gratis primary onderwijs te verzorgenx85ze hebben helaas de plank misgeslagen. Leerkrachten komen niet opdagen, kinderen zitten soms met meer dan 100 kinderen in een klas en Engels wordt pas onderwezen vanaf P4. Daar staat tegenover dat de prive-scholen waar goed onderwijs wordt gegeven vaak onbetaalbaar zijn voor de meeste ouders. Er worden schoolfees gevraagd van rond de 400.000 USH per termijn en dan heb ik het  nog niet over bijkomende kosten, als zeep, uniform, schriften etcx85.
Omdat in mijn ogen ieder kind recht heeft op goed en betaalbaar onderwijs, zijn Catherine en ik met het geld dat door al jullie geweldige acties en initiatieven bij elkaar is gespaard begonnen de school op te starten. En het werpt zijn vruchten afx85.langzaam maar zeker zien we verandering bij de kinderen en de ouders. Het leerlingenaantal groeit en de ouders hebben vertrouwen in de school. Door het ingezamelde geld in te zetten voor schoolmateriaal, meubilair, curriculums en als buffer voor salarissen begint onze school langzaam als een geoliede machine te lopen. En een goede machine heeft goed onderhoud nodig dus dat betekent meer ondersteuning voor de komende jaren. We zijn dit jaar gestart met nursery maar hopen volgend jaar P1 op te starten, om langzaam uit te groeien tot een goede nursery en primaryschool met boardingmogelijkheden. Dat houdt in dat we kinderen vanuit een wijdere omgeving kunnen opvangen en onderwijs en onderdak kunnen bieden. Het uiteindelijke doel is om een goeddraaiende school neer te zetten die zich zelfstandig staande kan houden en onafhankelijk van fondsen kan functioneren en waarin kinderen op kunnen groeien tot creatieve, zelfstandige en sociale personen.
Naast het steunen van de school wil de stichting ook sponsorships voor individuele kinderen gaan opzetten. Het gaat dan met name om hele kwetsbare kinderen als wezen. Vaak wonen deze kinderen bij familie maar is de familie niet in staat om naast hun eigen kinderen ook nog schoolfees voor hen te betalen of ze wonen bij hun grootouders die geen enkel inkomen hebben om de kinderen naar school te sturen. Met steun van een sponsor wordt school en dus uitzicht op een goede toekomst wel mogelijk!
Want zoals ons motto van school luidt: x93Education is the foundation for development!x94

Kortomx85x85x85x85heel veel plannen en dromen die me weer een nieuw avontuur in gaan sturen. Maar dromen zijn er om waargemaakt te wordenx85.
Ik houd jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen rondom de stichting, de school en mijn leven in Lwakhakha en daarbuitenx85.nog maar 5 weken en dan vlieg ik al weer terug naar Nederland. De tijd vliegt echt voorbij dus ik ga de komende weken nog even heel hard werken voordat ik mijn voeten weer op Nederlandse bodem zet (voor eventjes danx85 J)

Lieve allemaal, pas goed op jezelf!! Houd de stichting in de gaten en geniet van alle mooie dingen in je leven!!

Lieve groet,

Hetty